Zabawa dziecka w wieku niemowlęcym i poniemowlęcym

Zabawa stanowi istotny czynnik wpływający na rozwój psychospołeczny dziecka. Jest formą aktywności

przygotowującą dziecko do życia w społeczności, a jednocześnie usprawnia jego motorykę,

stymuluje funkcje intelektualne oraz dostarcza przyjemności i zaspokaja liczne potrzeby psychiczne.


 



W wieku niemowlęcym i po niemowlęcym wykształcają się różne typy zabaw:

ZABAWY MANIPULACYJNE

    -najprostszymi są manipulacje przedmiotami np. grzechotką, łyżeczką

    -mają znaczenie dla rozwoju ruchów dłoni i palców oraz poznawania różnych właściwości

    przedmiotów

ZABAWY KONSTRUKCYJNE

    -najczęściej polegają na budowaniu z klocków

    -dziecko najpierw uczy się chwytania, później zdobywa umiejętność przekładania klocków z ręki

    do ręki, utrzymywania kilku na raz; stopniowo zaczyna ustawiać wieżę, układać klocki w szeregi;

    następnie buduje bramy, mosty, ogrodzenia, tunele; często bardziej cieszy się burzeniem

    swoich konstrukcji niż ich układaniem

    -kształcą precyzję ruchów, koordynację wzrokowo- ruchową, myślenie i wyobraźnię, uwagę, wytrwałość

ZABAWY RUCHOWE

    -należą do nich np. jazda na 3-kołowym rowerze, huśtanie się, zjeżdżanie po pochylni itp.

    - na początku polegają na popychaniu lub ciągnięciu zabawki, później wraz z rozwojem lokomocji

    dzieci zaczynają wdrapywać się na drabinki, ławeczki, jeżdżą na rowerku

    -usprawniają ruchy całego ciała, ćwiczą koordynację ruchów, utrzymywanie równowagi, odwagę

    i samodzielność dziecka

ZABAWY TEMATYCZNE

    -dziecko przechodzi od naśladowania prostych czynności dorosłych do złożonych zabaw „w coś”

    lub „w kogoś” (w dom, w sklep, w doktora, w policjanta, w bohaterów seriali telewizyjnych itp.),

    stopniowo dziecko uczy się odgrywać określone role

    -rozwijają wyobraźnię, stymulują dojrzałość społeczną dziecka

ZABAWY DYDAKTYCZNE

    -nie wynikają ze swobodnej twórczości dziecka, są opracowywane przez dorosłych do celów

    kształcenia

    -należą do nich np. domino, puzzle


Ważną formą zabawową jest także twórczość artystyczna – rysunki, wyklejanki, ulepianki, wycinanki.
Każda z powyższych form zabawy posiada swoje charakterystyczne cechy w zależności od wieku

dziecka.

W wieku niemowlęcym dominującą formą zabawy jest manipulowanie przedmiotami, a nieco

później klockami. 3–4-miesięczne dziecko utrzymuje w rączce grzechotkę, próbuje nią potrząsać,

w szóstym miesiącu życia zaczyna postukiwać przedmiotem o podłoże, w siódmym – przekładać

go z ręki do ręki. 8–9-miesięczne dziecko bawi się rzucając zabawki na podłogę.

Manipulując klockami maluch najpierw uczy się kolejno chwytać jeden klocek (5–6 miesiąc

życia), postukiwać nim, przekładać z rączki do rączki, rzucać. Stopniowo (7 miesiąc życia) opanowuje

umiejętność chwytania dwóch klocków jednocześnie (po jednym każdą rączką), postukiwania

klockiem o klocek. Około pierwszego roku życia potrafi utrzymać dwa klocki w jednej rączce, by

wziąć trzeci klocek. Podejmuje też pierwsze próby piętrzenia klocków.

Już w wieku niemowlęcym dziecko zaczyna naśladować proste czynności dorosłych np. dokładanie

do ucha telefonu, turlanie piłki po podłodze. Pojawia się także zabawa w „a- ku- ku”.

W wieku po niemowlęcym zabawa staje się podstawową formę aktywności – dzieci bawią się

same lub z udziałem dorosłego, zabawy są bardziej samodzielne i twórcze.

Początkowo dominują zabawy ruchowe i konstrukcyjne, najczęściej polegające na przenoszeniu

klocków z miejsca na miejsce, wkładaniu i wyjmowaniu z pudełka, przewożeniu ich wywrotkami.

Pojawiają się pierwsze konstrukcje typu „wieża”, „pociąg”. Kończąc trzeci rok życia dziecko potrafi

zbudować „most” z 3 klocków, czasami nazywa swoje budowle.

W połowie drugiego roku życia wraz z rozwojem naśladownictwa dziecko uczy się używać różnych

przedmiotów zgodnie z ich przeznaczeniem. Rozwijają się wówczas zabawy tematyczne.

Charakterystyczną cechą jest powtarzalność prostych czynności zabawowych.

Początkowo dziecko potrafi naśladować tylko czynności, które bezpośrednio przed tym pokazano

mu na tych samych zabawkach, nie potrafi „przenieść” danej czynności na inną zabawkę.

Dzieci karmią misie i laki, wożą je w wózku, myją, ubierają, przy czym czynności te wykonywane

są w przypadkowej kolejności (np. najpierw ubieranie, a potem mycie). Dopiero w trzecim

roku życia pojawia się odtwarzanie całych sekwencji czynności, odwzorowywanie sytuacji rzeczywistych

(np. najpierw spacer lalki, potem karmienie, mycie, kładzenie spać). Ponadto dziecko zaczyna

wyobrażać sobie określone sytuacje i przedmioty np. „mieszanie zupy w garnku”.

Pod koniec trzeciego roku życia dzieci chętnie bawią się w towarzystwie rówieśników, ale jest

to zabawa „obok” (każde dziecko bawi się samo i po swojemu). Początki zabaw z innymi dziećmi,

współdziałania, umiejętność dostosowywania się do innych pojawia się w wieku przedszkolnym.

Przygotowała: Agnieszka Wrzesiak – psycholog kliniczny








 


© 2008-2011 Przedszkole ELF Akademia Młodych Odkrywców | wszystkie prawa zastrzeżone || Design by Łukasz Wieczorek